Magurski Park Narodowy

Magurski Park Narodowy leży w południowo-wschodniej Polsce, na pograniczu województwa podkarpackiego i  małopolskiego, w centralnej części Beskidu Niskiego. Jego południowy fragment graniczy ze Słowacją. Park  utworzony został w 1994 r. na powierzchni 19 439 ha, by chronić najniższą i najbardziej dziką część naszych  Karpat.Beskid Niski w sensie geograficznym należy do Karpat Zachodnich; stanowi najbardziej na wschód wysunięte ich  pasmo - jest łącznikiem pomiędzy Karpatami Zachodnimi i Wschodnimi. Jednocześnie jest najniższym pasmem  naszych Karpat. Porastają go dzikie, przeważnie liściaste lasy.Najładniejsze fragmenty tych lasów objęto ochroną  Magurskiego Parku Narodowego. Zajmują one 93 proc. powierzchni Parku. Łączna długość szlaków turystycznych  wynosi w Parku 75 km. Siedziba dyrekcji Parku znajduje się w Krempna woj. podkarpackie.

Obszar Parku, podobnie jak całego Beskidu Niskiego, ma urozmaiconą rzeźbą terenu z pasmami wzgórz,  głębokimi wąwozami, przełęczami i obniżeniami terenu, typowymi dla fliszu karpackiego Beskidów. Podstawową  cechą fliszu jest występowanie serii naprzemianległych warstw skalnych zbudowanych głównie z różnorodnych  piaskowców oraz z mułowców i iłowców. 
Pomiędzy kolejnymi seriami skalnymi występują ostre, dobrze widoczne  dolne granice wyróżniające się zmianą uziarnienia skały. I tak np. ponad bardzo drobnoziarnistym piaskowcem o  jednakowych ziarnach kwarcu lub ponad łupkami, nagle pojawia się ławica gruboziarnistego piaskowca, o  dużych ziarnach różnej średnicy.
 
Skały te zostały w trzeciorzędzie nasunięte z południowego wschodu i w  większości tworzą tzw. płaszczowinę magurską. W kolejnej epoce, w czwartorzędzie, obszar Beskidu Niskiego  znalazł się poza zasięgiem lodowca ze Skandynawii. Działała tu jednak wzmożona erozja, szczególnie w  miejscach, gdzie występowały mniej odporne, bardziej podatne na kruszenie i wypłukiwanie przez wody  opadowe warstwy skał łupkowych. W miejscu ich występowania stopniowo tworzyły się obniżenia, przełęcze lub  doliny potoków i rzek, które nadały obecną rzeźbę terenu.

Żródło: http://www.przyrodapolska.pl